piątek, 1 kwietnia 2016

Rozdział 7 2/2-przygotowania do balu

Minął dokładnie tydzień od mojego wybudzenia. 168 godzin od czasu, w którym spotkałam Pana dupencje od fontanny, 10 080 minut od kiedy zostałam wywalona z górnego łóżka przez pannę Herondale oraz kilka sekund od czasu, w którym dowiedziałam się, że muszę uczestniczyć w jakimś nieformalnym balu, mając za partnera Pana idealnego, o krwawym nosie, który swoją drogą, zachowuje się jakby miał okres. A jakby tego było mało panna desperatka, ubolewa nad losem swego misia, który został przeze mnie spalony w kominku, znajdującym się w centrum życia tej akademii (co można wziąć za zdumiewający fakt), miejscu gdzie przebywać mogą tylko najlepsi z najlepszych (choć głupi też się znajdą) albowiem bibliotece.

Być może wielu z was zastanawia się czym ten biedny misiek zasłużył sobie na tak bolesną śmierć, lecz to jest opowieść na kiedy indziej.

Wracając do tematu balu...
Gdyby ktoś mi wcześniej powiedział, iż w akademii, która ma zamiar wyszkolić nas na pogromców Potępionych, odbędzie się bal aby uczcić nasze przybycie, wyśmiałabym go i uznała, że czyta za dużo książek ale teraz, kiedy stałam w sali treningowej, przyglądając się, jak starsi uczniowie wraz z nauczycielami, próbują wygonić tych młodszych, aby w spokoju przygotować uroczystość, mogłam jedynie na to patrzeć mentalnie załamana. Jednak śmiesznie było mi patrzeć jak Pan wymiot, siłuje się z balonami. To był chyba jedyny atut tego wszystkiego i przede wszystkim niecodzienny widok. Jego bulwers na twarzy był nie do opisania, kiedy pękły mu wszystkie balony, które trzymał. Widząc to, uśmiechnęłam się złośliwie, po czym wraz z innymi pierwszakami, opuściłam salę, chowając dłonie do kieszeni bordowej bluzy, którą aktualnie miałam na sobie. Skierowałam się w stronę pokoju, znajdującego się na trzecim piętrze, w którym zapewne była tylko Emma, która mimo szczypty diabelskiej osobowości, była całkiem, w porządku. Muszę przyznać, że da się z nią wytrzymać znacznie dłużej, niż z Rachel.

Zaś jeśli chodzi o naszych partnerów...
Jest to nieco skomplikowane, gdyż, nasza, szanowna Pani dyrektor, stwierdziła, iż na około 20 dziewcząt może przypaść jeden partner, który w moim przypadku, jest mentorem grupy, do której należę.
Nie żebym wątpiła w dyrektorkę, ale ten pomysł jest zdecydowanie nie najlepszy. To tak jakby jeden chłopak umówił się na randkę z 20 dziewczynami, w tym samym czasie i o tej samej porze. Nie pominę, również faktu, iż w mojej grupie jest kilku chłopaków, więc no ten...

Po wejściu do pokoju, skierowałam się w stronę swojego łóżka, które w obecnej sytuacji było moim jedynym pocieszycielem. Rzuciłam się na kołdrę, po czym jęknęłam płaczliwie, ledwo powstrzymując krzyk niezadowolenia.
Nie zwróciłam nawet uwagi na moją współlokatorkę, która przyglądała mi się teraz uważnie, przeczesując sobie włosy, palcami.

Usiadłam, opierając się plecami o ścianę, przyciskając do brzucha miękką poduszkę, po czym spojrzałam na rudowłosą.

Nasze spojrzenia się skrzyżowały, a nim zdążyłam, rozpocząć rozmowę, z ust dziewczyny wyleciała uwaga.

-Wyglądasz okropnie.

Można się było tego spodziewać.

-Poważnie masz zamiar powtarzać te dwa słowa do końca mojego mizernego życia?-cisnęłam w nią moją, różową poduszką, na której widniał napis jednego z moich ulubionych zespołów.

Mruknęła coś pod nosem, patrząc się na mnie z groźbą, wypisaną na twarzy.

-Przypomnij mi, czemu ja tak właściwie się z tobą zadaje?-zapytała ironicznie, a ja uśmiechnęłam się lekko.

-Oh, to bardzo proste pytanie, moja droga-dziewczyna skrzywiła się na te dwa słowa ale nic nie powiedziała.-Z pewnością, mogłabym Ci podać wiele mych atutów, ale zajęło by mi to całe wieki, więc sama rozumiesz...

-Jesteś załamującą istotą-mruknęła, wstając , a następnie wgramoliła się na moje łóżko, siadając obok po turecku.

-I co słychać u twojego kochasia?-spytała z uśmieszkiem, wymalowanym na twarzy.-Nadal żygasz mu na buty?

-Ha-ha, bardzo zabawne. Po pierwsze, młody człowieku, on nie jest moim kochasiem. To mój wróg numer 1, a po drugie mogłabym Cię zapytać o to samo.-Emma nieco się zmieszała, słysząc moje słowa.

-Jeśli mnie pamięć nie myli jestem od ciebie starsza.-powiedziała, unosząc jedną brew, co w jej wykonaniu wyglądało komicznie.-I jak to się mówi 'Od nienawiści do miłości'.

Nie odpowiedziała na moje pytanie, a to cwana szycha.

-W tym wypadku, jest to raczej niewykonalne.

-Być może.-przyznała.

-Wiesz już jaką sukienkę założysz na bal?-zmieniłam temat. Mimo, że sprawy balu, obchodziły mnie teraz najmniej, wolałam rozmawiać o tym, niż o sprawach sercowych. Chociaż muszę przyznać, iż temat otwartego związku Emmy jest bardziej, niż interesujący.

Sięgnęłam po butelkę z wodą, która leżała pod łóżkiem. Odkręciłam ją i wlałam sobie zawartość magicznej substancji do ust.

-Myślę, że bielizna wystarczy.-powiedziała poważnie, a ja zakrztusiłam się wodą.

Dziewczyna zerknęła na mnie ukradkiem.

-Żartowałam tylko-mruknęła obojętnie, po czym zaśmiała się krótko.-Twoje reakcje na niektóre sprawy są godne politowania.

Prychnęłam, słysząc jej słowa.

-Myślę, że nie pójdę na bal.-oznajmiła.

-Czy aby ten bal nie jest obowiązkowy? Jeśli nie pójdziesz, to w pewien sposób złamiesz zasady, no nie?-spytałam, chcąc się upewnić, czy moja teoria jest słuszna.

-Zasady są po to aby je łamać.-powiedziała niewzruszona.

No tak, cała Emma Herondale.

Przytaknęłam jej, kolejno kontynuując rozmowę.

-Jednak uważam, że powinnaś pójść-stwierdziłam.-No wiesz...jeśli cię tam nie będzie, dojdzie do kolejnego, równie brutalnego morderstwa. Ale tym razem ofiarą będę ja-wyszeptałam, mimikując strach.-A mordercą Rachel.

Rudowłosa spojrzała na mnie karcąco.

-Żartujesz sobie? Mam iść na ten piekielny bal, tylko po to aby chodzić za tobą krok w krok jak jakaś niańka, ponieważ boisz się, że ten chuderlak się na tobie wyżyje, po tym jak spaliłaś jej włochatego miśka w kominku?-zapytała z niedowierzeniem.

-Właśnie tak-potwierdziłam.

-W życiu nigdy i po też-powiedziała, wstając i rozciągając się.-Wystarczy, że Miranda tam będzie.

-Oj no weź, jak nie dla mnie to chociaż po to aby pilnować swojego chłopaka-może się uda.

Jej spojrzenie było niewiarygodnie ostre i kazało mi się zamknąć.

-Mój chłopak też nie potrzebuje niańki-odparła, krzyżując ręce na piersi.

-Za to przydałaby mu się lekcja dobrego wychowania-mruknęłam.


Przepraszam za błędy!


poniedziałek, 28 marca 2016

Czekamy, czekamy i się nie doczekamy.

Emmm...od czego by tu zacząć?
Jest mi niezmiernie przykro, z powodu takiego opuźnienia (tak wiem, że już to mówiłam ale ciii...).
Pisałam to opowiadanie z myślą, iż będę w stanie poświęcić mu chociaż jedną godzinę tygodniowo, ale moje plany okazały się trudniejsze w realizacji, niż w planowaniu.

Wielokrotnie zastanawiałam się nad zawieszeniem bloga, lecz jakiś głos w mojej głowie powtarzał, że to nie pora na takie 'drastyczne' środki.
Ale minął już ponad miesiąc, a ja jestem zawalona biologią, fizyką oraz filozoficzną matematyką DX.

Jeśli chociaż jedna osoba, jest wciąż aktywna jako czytelnik tego bloga i oświadczy mi o tym w komentarzu, napiszę rozdział do końca tego mizernego tygodnia i postaram się być aktywniejsza, niż dotąd.
A jeśli nie pozostało tutaj ani jednej, żywej duszy, nie pozostanie mi nic innego, jak na jakiś czas zawiesić działalność.

Pytanie:Mamy tu jakichś fanów K-popu? :)

sobota, 20 lutego 2016

Rozdział 7-Przebudzenie(1/2)

Na samym początku bardzo przepraszam za tak późne dodanie rozdziału!
Sami wiecie...diabelska szkoła.

Ten rozdział jest podzielony na dwie części:
1-Przebudzenie
2-bal








             Krzyk Rachel był ostaniom rzeczą, jaką usłyszałam zanim mój umysł odpłynął do innego świata. Rozpaczliwie wykrzykiwała moje imię, starając się nie dopuścić do tego abym zamknęła oczy. Zanim moje powieki ostatecznie opadły, dostrzegłam, iż nie jest sama. Sprowadziła pomoc.
W głębi ducha, byłam niezmiernie wdzięczna tej dziewczynie, a jednocześnie byłam zła sama na siebie, że jej nie zaufałam...


                                                                    ***
 

               Ból głowy ogarnął mnie, gdy próbowałam uchylić powieki. Powoli odzyskiwałam świadomość, a jedyne pytanie jako rodziło się w mojej głowie, to czy jeszcze w ogóle żyje.
Gdy udało mi się otworzyć powoli oczy, niemal natychmiast je zamknęłam, gdyż rażące światło, drażniło moje źrenice. Jednak za drugim razem, moje oczy pozostały otwarte i mogłam przyjrzeć się miejscu, w którym obecnie się znajdowałam. Leżałam na (nie oszukujmy się) niezbyt wygodnym łóżku. No cóż najwidoczniej gdzieś mają czyjeś potrzeby. Ściany były białe, pokryte malunkami, przedstawiającymi najróżniejsze znaki runiczne, i nie byłabym jakoś wielce tym zaskoczona, gdybym chociaż, które znała. Byłam
dość dobra jeśli chodzi o naukę run i niemal mogłabym przysiąc, że żadnej z tych tutaj nie ma w księgach. Następną rzeczą jaka przykuła moją uwagę była Rachel, która w obecnej chwili, smacznie spała sobie na sąsiednim łóżku, z zmartwionym wyrazem twarzy, tuląc do swojej piersi pluszaka. Moje usta wykrzywiły się w nikłym uśmieszku. Czym ta dziewczyna mnie jeszcze zaskoczy.

          Powoli, próbowałam się podnieść, ale rana na brzuchu dała o sobie znać i jęknęłam z bólu.
        -Powinnaś odpoczywać-panna przytulająca miśka, zjawiła się obok mnie w mniej niż 2 sekundy, zaskakując mnie tym. Jednak, mając okazję aby dowiedzieć się gdzie jestem i co się stało pozwoliłam aby z moich ust wylała się fala pytań.
        -Forest..do cholery jasnej, gdzie ja jestem?! Co się stało?! I czemu przytulasz miśka?!

        -Grzeczniej proszę. A co do twoich pytań...obecnie znajdujesz się w łóżku. Ymm..zostałaś poharatana przez demona, masz okropną bliznę-wyszeptała z udawanym współczuciem.-No i dla twojej informacji to nie jest zwyczajny miś, tylko taki trochę terapeuta, który pomaga mi zasnąć, kiedy nie mogę odpłynąć w objęciach morfeusza. 
I w tym właśnie momencie, jeśli oczywiście można to tak nazwać, Rachel zwaliła mnie z nóg.
Boże, dopomóż mi, przysięgam, że jeśli ta dziewczyna będzie tak irytująca, to przestanie mi być jej żal, zaprzestane z nią jakiegokolwiek kontaktu i po prostu razem z tym jej miśkiem zakopie ją żywcem w lesie.......
       Policzyłam w myślach do 20 aby nieco się uspokoić.
       -Ile dni byłam nieprzytomna?-spytałam, mając nadzieję, że być może tym razem dziewczyna zdoła udzielić mi błahej odpowiedzi i zacznie zachowywać się jak na siedemnastolatkę przystało.
       -Ehh.. jeśli się nie mylę, to chyba jakieś 4 dni.-odparła z uśmiechem.-Wiesz, 2 dni temu była ceremonia rozpoczęcia roku. Myślałam, że zasnę, jakaś stara baba ględziła o tutejszych zasadach i takich tam mało ważnych sprawach...
       -Aż 4 dni?!-przerwałam jej, opadając na poduszki.
        - Yes.-powiedziała.-Zajęcia zaczęły się wczoraj, z tego co widziałam, masz zajęcia z drugą grupą, niestety nie mam pojęcia, kto jest tam mentorem. 

        Spojrzałam na nią poirytowana.
        -Długo będę musiała tu leżeć?-oby nie.
         -Szczerze powiedziawszy to wydaję mi się, że nie. Główna dyrektorka wydaje tu polecenia, więc to ona o tym zadecyduje. Nie owijając w bawełnę, twój stan nie był najlepszy, kiedy cię tu przynieśli, no i dużo osób wpadło w panikę, kiedy powiedziałam im co się stało.

       Nie chcąc dłużej słuchać jej paplaniny, wstałam z łóżka, nie zwracając uwagi na ból. Zakręciło mi się odrobinę w głowie. Jednak po chwili już było w porządku.
          -A ty dokąd?-Rachel chwyciła mnie za ramię, gdy zmierzałam do drzwi. Posadziła mnie z powrotem na łóżku.
           -Pójdziesz po kogoś? Jestem już zdrowa, nic mnie nie boli, czuję się wyśmienicie.-Uśmiechnęłam się sztucznie. Wiedziała, że kłamie ale jednak podniosła się i ruszyła ku drzwiom.          Chociaż raz zrobiła to o co ją poprosiłam. Chociaż raz....


                                                                       ***

            -Białe postacie?

         Obecnie, przebywałam w gabinecie pani Serafiny Kaylie Jackson-dyrektorki.
Wydawała się być zbyt młoda, na taką posadę. Miała blond włosy, sięgające do jej pasa, a jej brązowe oczy przypatrywały mi się z ciekawością.
           -Tak.-odparłam.-Było ich 6, kiedy stałam pomiędzy nimi...miałam wrażenie jakby wysysały ze mnie życie. To było naprawdę dziwne i przerażające.
Twarz kobiety wydawała się przybrać bladych kolorów, co było zauważalne, gdyż miała oliwkową karnację. Zacisnęła usta, tworząc wąską kreskę.
           -Dobrze.- powiedziała, patrząc w okno i wstając powoli.-Dokończymy tą rozmowę kiedy indziej. Teraz bardzo Cię proszę, abyś udała się do swojego pokoju i odpoczęła, jeśli chcesz mogę cię zwolnić z jutrzejszych zajęć, ponieważ zdaję sobie sprawę, że bycie na granicy życia, a śmierci nie jest niczym przyjemnym. Uśmiechnęłam się do niej szczerze. Być może była moją pierwszą, prawdziwą sojuszniczką w tej szkole.
            -Dziękuje.-powiedziałam i wstałam, po czym uświadomiłam sobie, że właściwie nie wiem gdzie jest mój pokój.
            -Głupio mi o to pytać, ale czy mogłaby mi pani powiedzieć..-zaczęłam, ale kobieta mi przerwała.

             -Oh, bardzo cię proszę, nie jestem już tak bardzo stara, aby nazywać mnie panią. Proszę mów mi Serafina.-poprosiła.
            -Emm, no dobrze...a więc, Serafino, czy mogłabyś mi powiedzieć gdzie jest mój pokój?

             -Ależ naturalnie, już sprawdzam.-powiedziała i otworzyła gruby zeszyt.
Przekartkowywała go, szukając odpowiedniej strony, aż w końcu znalazła.
            -Pokój 144. Twoje współlokatorki to Emma Herondale i jedna z mentorek, Miranda Cosgrave.
             Emma Herondale.....

            Ta Emma Herondale.....
              Pewnie już myśli, że jestem szajbuską...
                                                                          
         

                                                                             ***

Od dobrych 15 minut błąkałam się po korytarzach tej ogromniastej akademii.
No cóż, nie miałam racji, sądząc, że to małowartościowy budynek. Każdy szczegół tej starej budowli był ozdobiony, ozdobami o wartości większej niż moje życie.
Idąc dalej nie dostrzegłam podniesienia, a jak już dobrze wiecie jestem niezdarą.
I gdyby nie czyjeś umięśnione ramiona, oplatające mnie w tym momencie w pasie zapewne zaliczyłabym glebę. No cóż, sprawdźmy kto jest mym wybawcą.
Odwróciłam powoli głowę, a mym oczom ukazała się twarz aroganckiego dupka od fontanny.
-Widzę, że gdziekolwiek jesteś, to i tak sprawiasz kłopoty.





Przepraszam za błędy.
Nie mam weny.
Część 2 pojawi się w ciągu 2 dni.




                 

piątek, 22 stycznia 2016

LBA PO RAZ DRUGI!

To już druga nominacja, a rozdziałów dopiero 6. 
Serdecznie dziękuje Paulina Patrycja za nominację.


Pytania od niej:
1. Ile masz lat?
 Mam 14 lat, jeszcze tylko trochę i 15 :)
 
2. Ile blogów masz?
4, z czego praktycznie tego prowadzę regularnie.
 
3. Do której klasy chodzisz?
2 gimnazjum.
 
4. Jaka jest twoja ulubiona książka?
Trochę tego jest ale między innymi:
Dary Anioła
Wybrani
Szeptem
Wodospady Cienia
Rywalki
Fangirl
Mroczna Bohaterka
I wiele wiele więcej XD
 
5. Co obecnie czytasz? 
Tajemny ogień!
 
6. Masz ulubiony zespół muzyczny?
Raczej nie XD
 
7. Kim chciał/a byś być w przyszłości?
Chciałabym zostać pisarką, albo założycielką jakiegoś znanego portalu społecznościowego.
 
8. Jaki jest twój ulubiony owoc?
Malina <3
 
9. Czego nienawidzisz najbardziej?
Ludzi, którzy osiągają coś przez podlizywanie się :)
 
10. Masz motto życiowe?
Nope
 
11. Jest coś, czego nie lubiłeś/aś i zmieniłeś/aś zdanie do tego? Jeśli tak to co? 
Owszem i był to film..uwaga Dary Anioła  XD. Kiedy obejrzałam go pierwszy raz jakoś nie specjalnie mnie zaintrygował ale włączyłam go następnego dnia (tym razem sama) i pokochałam XD 



Pytania ode mnie:
1)Co Cię denerwuje?
2) Skąd pomysł na taką nazwę bloga?
3) Twoja ukochana bajka z dzieciństwa to…
4) Czytasz mojego bloga? Jeśli tak, co sądzisz o głównej bohaterce? Uważasz, że jest kapryśną nastolatką, a może skrzywdzoną dziewczynką? Z kim powinna tworzyć duet?
 5)Co porabiasz, gdy nie blogujesz?
6) Twoje 3 ulubione seriale?
7) Ulubiona seria, trylogia?
8) Czy wyobrażasz sobie siebie jako władcę Polski? (Średniowiecze) Co byś zrobiła aby żyło się nam lepiej?
9) Jesteś osobą tolerancyjną?
10) Ulubiona piosenka?
11) Czy chciałbyś utknąć w swoim śnie do końca życia? Jaką historię byś stworzyła/stworzył? Kim byś był/a i co byś robił/a?  
 
 
Ja nominuję  :
 

czwartek, 21 stycznia 2016

LIEBSTER BLOG AWARD!

Liebster blog award!
Dziękuje za nominację Clary Herondale -http://niezanahistoriaclary.blogspot.com/2016/01/lba-x3.html



Pytania od Clary:
1.
Co lubisz najbardziej robić?
 Ehm, trochę tego jest ale głownie, to kocham grać w siatkówkę, czytać, słuchać muzyki (takie pospolite XD), oraz tworzyć okładki!

2.
Jaką książkę przeczytałaś/łeś jako pierwszą?
 Jeśli chodzi o książkę, którą przeczytałam z własnej woli (bo to nie lektura) to Dary anioła miasto popiołu.
Zaś jeśli o lekturę to nic nie mogę sobie przypomnieć XD

3.
Jak to się stało że przeczytałeś/łaś DA?
 No więc pewnego pięknego dnia, moim przeznaczeniem było obejrzeć ten film...
Bardzo mi się spodobał, więc nie mogłam się doczekać 2 części, jednak po pewnym czasie nie wytrzymałam a jak dowiedziałam się, że film jest ekranizacją książki to musiałam się koniecznie dowiedzieć co będzie dalej. I tak o to po raz pierwszy w życiu przeczytałam książkę z własnej, niewymuszonej woli! Drugi tom darów anioła!!!!
(Tak entuzjastycznie)

4.
Ulubiona pora roku?
Lato!

5.
Czytasz mojego bloga?
Oczywiście, że..tak! 
6.
Jeśli tak to co o nim sądzisz?
Ty już dobrze wiesz XD
Uwielbiam go XD, codziennie sprawdzam czy dodałaś rozdział albo chociaż jakąś notkę XD
(I oczywiście uwielbiam Anabeth!)

7.
Należysz jeszcze do jakichś fandomów?
Tak

8.
Jeśli tak to do jakich?
Moja słodka tajemnica XD

9.
Jakiego koloru masz oczy?
Niebieskie

10.
Co byś zmienił/a w sowim życiu?
Trochę tego jest ...

11.
ZA CO KOCHASZ KSIĄŻKI????
ZA TO, ŻE GDY JE CZYTAM MOGĘ ODERWAĆ SIĘ OD PROBLEMÓW I PRZENIEŚĆ DO ŚWIATA, W KTÓRYM ICH NIE MA. I WIELE WIELE INNYCH!



Pytania ode mnie:
1)Najlepszy blog jaki kiedykolwiek czytałeś?
2)Twój ulubiona para książkowa?
3)Gdybyś mógł/mogła zmienić swoje imię, jakie byś wybrał/a?
4)Jaka książka była twą pierwszą?
5)Kto jest twoim idolem?
6) Masz jakąś zabawną historię ze swego życia? Jaką?
7)Książka, przez którą nie mogłaś/eś spać po nocach?
8)Ulubiony film?
9)Kim chcesz być w przyszłości?
10)Czy gdy piszesz utożsamiasz wykreowaną postać ze sobą?
11)Czy chciałbyś się przenieść do średniowiecza? Dlaczego? 


Ja nominuję  :
Mallaroy 
Nieznana historia clary
All of me
The mortal instruments the other story
Czy to koniec Maleca? 
Dwa w jednym
błękit-czarodziejski-demoniczna-czerń 

Rozdział 6-Chciałam móc oczyścić umysł

Z dedykacją dla Oliwi, przyjaciółki od serca...




wtorek, 5 stycznia 2016

Rozdział 5-Szalona Forest

                                     Na samym wstępie mam dla was kilka informacji!
Pierwszą i raczej najważniejszą z nich jest sprawa moich innych blogów, na które bardzo serdecznie                                                                was zapraszam:
http://starwarssparkle.blogspot.com/ |Tematyka? Star Wars| Luxsoka and Anisoka| Rozdział w przeciągu tygodnia.
http://love-quenn.blogspot.com/        |Tematyka? Romans| 
http://spadkobiercy-bieli.blogspot.com/ |Tematyka? Młodzieżowe| Będzie aktywna w czerwcu jednak do tej pory będą pojawiały się cytaty, nowi bohaterowie itp. Możliwy będzie również nabór od lutego na uczniów akademii :)

W zakładce pt. Nabór można zgłosić się do akademii św.Jonathana a być może w następnym semestrze zawitasz w progach tej szkoły.

Następnie, nie wiem kiedy pojawi się nowy rozdział (pewnie w przeciągu 2 tygodni)- no wiecie szkoła itp.

                                         Z dedykacją dla wszystkich czytających tego bloga!       




                    Wraz z uśmiechającą się od ucha do ucha Rachel podeszłyśmy bliżej całego zgromadzenia. Ilość osób znajdujących się tutaj doprowadziła do tego, że byłyśmy zmuszone stać gdzieś zupełnie z tyłu. Mimo iż nie byłam jakoś wielce niska na pewno nie sięgałam głową wyżej niż połowa tych wszystkich Nephilim.-Przez co praktycznie nic nie widziałam.
 Z łaski swojej Pani Amelia postanowiła nam choć trochę ułatwić życie i wydała rozkaz uformowania słynnego dwuszeregu. Przez chwilę wszyscy się krzątali nie mogąc znaleźć sobie drugiej osoby.
-Ruszać się.-donośny głos jakiegoś chłopaka dał im do zrozumienia, że to wręcz niewybaczalne nie móc wykonać tak prostego zadania. Ja i Rachel byłyśmy już gotowe i czekałyśmy na resztę tych ograniczonych osobników. Z mojego punktu widzenia byłyśmy tu chyba najbardziej ogarniętymi dziewczynami. Gdy wszyscy już stali w dwuszeregu kobieta mogła zacząć kolejną nudną przemowę z listy ,,wysłuchaj i nie przerywaj mi bo umrzesz powolnie..."
Próbowałam się wsłuchać w słowa przedstawicielki rady lecz coś mnie rozpraszało, a tym czymś był wzrok tego samego bufona, który zaczął obrażać mnie od jakiejś zacofanej dziewczynki.Stał teraz obok swojej matki, która jak zwykle przynudzała oraz obok sześciu innych starszych może o rok czy dwa Nephilim. Kiedy zorientowałam się, że tak jak i on mnie tak i ja jemu się przyglądam uniosłam jedną brew po czym przewracając oczami odwróciłam wzrok kierując go z powrotem na jego matkę.
To będzie ciężki rok, bez najmniejszych wątpliwości.

-Czy wszystko jest jasne?-pani Starskerl zadała pytanie wszystkim jednak miałam wrażenie, że przygląda mi się badawczo i to wcale nie łagodnie i gdyby wzrok potrafił zabić z całą pewnością leżałabym teraz przed tymi wszystkimi obrońcami  świata cieni martwa. A ona miałaby wielki zaciesz, choć tak na prawdę nie wiedziałam o co jej chodzi było mi to obojętne, ona była mi obojętna. Nie znałam tej kobiety ale czułam, że stosunki między mną a nią nie będą święte. Zupełnie jak z jej synem. Może Rachel miała rację, mówiąc że jest przystojny ale za to był okropnie bezczelny.
A ja z całą pewnością mu nie ustąpię.
Pani Amelia uzyskała odpowiedź  ,,tak" od większości grupy, ode mnie również mimo iż tak naprawdę nie miałam zielonego pojęcia o czym ona mówiła.
-Przechodząc dalej...przedstawię wam teraz mentorów, którzy z całą pewnością będą uczyć was w tym roku. Gdy zostaniecie już podzieleni na sześć grup dyrektorka akademii wybierze jednego dla każdego zespołu.- powiedziała a następnie dała się im przedstawić.
-Cześć wszystkim, na pewno jesteście nieco zestresowani wydarzeniami minionego dnia.
Kiedy my byliśmy wybrani rok temu również się baliśmy ale nie tym co się wydarzy, czy zginiemy ratując życie sobie nawzajem lecz tym jak to na nas wpłynie. Naszym obowiązkiem jest wytrenowanie was na najlepszych łowców tych czasów ale pod żadnym pozorem nie możemy czynić z was ludzi bezdusznych, nie mających żadnych skrupułów czy uczuć. Dodam jeszcze, że nazywam się Gideon Staskerl.-nie dało się nie zauważyć, że wiele dziewcząt zżerało go wzrokiem.
Po chwili ustąpił miejsca jakiejś wysokiej damulce (poważnie damulce...).
-Jestem Zara Stone.-uśmiechnęła się uwodzicielsko do chłopców. Dało się wyczuć, że to pewnie jedna z tych szkolnych bad-girls. Żałosne. Dziewczyna nic więcej nie powiedziała, skierowała swoje długie i chude nogi w stronę Gideona i tam stała szepcząc mu co chwile coś na ucho, chichocząc przy tym. Zauważył, że mu się przyglądam jednak olał to. Objął tak zwaną Zarę i pocałował lekko w policzek  po czym zerknął w moją stroną. I co to niby miało znaczyć?
-Mówcie mi Carter-anielski głos jednego z mentora płci męskiej  przykuł moją uwagę na tyle dobrze, że odwróciłam wzrok ku niemu.  Moim oczom ukazał się blondyn o niesamowitej budowie ciała.
Chłopak obserwował nas z małym uśmieszkiem na twarzy.-Sądzę, że nazwisko jest raczej zbędne.-stwierdził a kilka dziewczyn zachichotało, ja natomiast uśmiechnęłam się tylko spuszczając wzrok na ziemię. Później przedstawiły się jeszcze dwie dziewczyny i jeden chłopak.
Gdy zapoznanie było już wykonane Pani Staskerl po raz kolejny zaczęła mówić:
-Bez przedłużania, ruszajmy już. Nasz pojazd czeka.
Nareszcie..jednak chwila nie było mowy o żadnym pojeździe.
-Wiesz o jakim transporcie ona mówi?-zapytałam Rachel ale ona tylko wzruszyła ramionami, mówiąc, że nie ma pojęcia.
-Co ja tutaj w ogóle robię?!-zatrzymałam się gwałtownie rozkładając ręce jak do lotu.
A ta czynność nie przyniosła dobrych skutków. Raczej fatalne.
-Mój nos.-usłyszałam jęk tego anielskiego blondyna. Ten dzień jest do niczego, wpierw zostaje wybrana do jakiejś akademii żywych trupów, potem niszczę buty zarozumiałemu głupkowi swoimi wymiocinami, a teraz nokautuje kolejnego mentora.
-Na anioła wybacz mi proszę.-uklękłam przy siedzącym już chłopaku, który teraz próbował zatamować krwawienie z nosa. Wyciągnęłam paczkę chusteczek myśląc, że stela będzie tu zbędna.
Podarowałam mu jedną, uśmiechając się z nadzieją, że nie jest on typem Gideona Staskerla.
-Dzięki.-powiedział, wyciągając swoją dłoń po chusteczkę. Biorąc ją dotknął przypadkowo mojej bladej skóry. Zauważyłam, że Rachel i kilkoro innych dziewcząt przypatruję mi się z zazdrością.
Szczęście w nieszczęściu. Widziałam też, że wielmożny Gideon spogląda na mnie z politowaniem zapewne myśląc sobie jaką żałosną osobą jestem.
Kiedy chłopak wstał nie wiedziałam za bardzo co powiedzieć.
-Na prawdę przepraszam to był wypadek..-zaczęłam go wręcz błagać o wybaczenie.
No cóż..to, że z mojej winy krwawił trochę mnie ruszyło.
Jednak chłopak nic nie mówił a ja zaczęłam się zastanawiać czy w ogóle mnie słyszy.
-Na przyszłość uważaj co robisz.-powiedział i odszedł może z metr a ja w tym czasie zdążyłam się wkurzyć, mimo że tak na serio to mnie nie obraził.
-Zapamiętać, unikać sporów z chłopakami mającymi wielkie ego-mruknęłam cicho.
A potem już tylko widziałam jak dołącza do swojej paczki (pozostali mentorzy)  i kieruję się na wschód.
-No chodź już.-krzyknęła Rachel stojąca 10 metrów dalej. Obyłoby się bez jej pisków.
Podeszłam do niej i ruszyłyśmy za grupą.
Minęło może parę minut, spojrzałam na dziewczynę, która wręcz zaciskała usta aby nie wypalić jakichś głupstw.
-No już.-westchnęłam.-Wyduś to z siebie.
Uśmiechnęła się promiennie.
-Nie wiem co powiedzieć.-rzekła jedynie obracając głowę ku mnie.
Byłam zmęczona tym wszystkim. Byłam zmęczona całym życiem!
-Powinnyśmy przyśpieszyć.-oznajmiłam, widząc że się znacząco oddaliłyśmy się od grupy.
-A może pójdziemy na skróty?-ucieszyła się z niewiadomego powodu.
-Przecież nawet nie wiesz gdzie idziemy.-jęknęłam sfrustowana.
-Chodź.-pociągnęła mnie w stronę lasu, który przyprawiał mnie o dreszcze.
-Forest! Na anioła co ty wyprawiasz!-warknęłam próbując się jej wyrwać z dość mocnego uścisku.
Prowadziła mnie do ciemnego lasu! CIEMNEGO LASU!
-Uspokój się.-powiedziała cicho, zatrzymując się.
-Wiem dokąd zmierzamy i gwarantuję ci, że jeśli się zamkniesz będziemy tam szybciej od grupy.-oznajmiła mi ten dość znaczący fakt, a ja przez chwilę rozmyślałam czy to dobry pomysł jednak ostatecznie poddałam się i weszłam w głąb tych roślinek mając nadzieję aby nie zemdleć ze strachu.
-Zgoda-powiedziałam.-Byle szybko.
Rachel zachichotała i biegiem ruszyła dalej.
-Stój!-wykrzykiwałam biegnąc za nią. A jedyną rzeczą o jakiej myślałam to czy wyjdę stąd żywa.




Przepraszam za błędy!